غزل شمارهٔ ۱۷۰

برداشت: زاهدی که عبادت می‌کرد دیشب به میخانه رفت؛ عهد خود را شکست و جام می به‌دست گرفت.

برداشت: صوفیِ ما که تا دیروز بساطِ میگُساری را با دیوانگی به هم می‌ریخت با یک جرعه می، عقلش را بازیافت.

برداشت: معشوق دوره جوانی‌اش به‌ خواب او آمده‌بود؛ دوباره در پیری، عاشق و دیوانه شد.

برداشت: مغبچه‌ای زیبا می‌گذشت؛ و (زاهد خلوت‌نشین) با دیدن آن آشنا، همه را فراموش کرد.

برداشت: تاب و گرمی رخسار گل، خرمن بلبل عاشق را سوخت؛ چهره خندان معشوق، آفت جان عاشق شد.

برداشت: شکر و سپاس که دعا و گریه‌های شام و سحر، نتیجه‌داد و قطره باران ما مروارید ناب گشت.

برداشت: چشم ِ‌ساقی، وردِ افسونگری بر مجلسِ ذکرِ ما خواند و مجلس ذکرگویی ما تبدیل به مجلس داستان و افسانه شد.

برداشت: حافظ‌، امروز در بارگاه پادشاست، دل به دلدار رسید و جان به معشوق و محبوب رسید.