غزل شمارهٔ ۱۶۸

برداشت: جان و تن در آتش عشق سوخت تا دل به مقصودش برسد اما نشد. این آرزوی محال ما را سوزاند اما برآورده نشد

برداشت: با نهایت عجز از او خواستار شدم و گفت که شبی در مجلس تو به عنوان بزرگ مجلس در صدر مینشینم ولیکن به خواست خویشتن کمتر از غلامی شدم اما باز هم او را در مجلس خود نیافتم .

برداشت: بمن گفت که با شراب‌خواران و افراد لاابالی همنشین خواهم شد به هوای راه یافتن در دل او چه بسیاری مرا لاابالی و شراب‌خوار میخوانند اما باز هم این امر اثری در دل او نداشت

برداشت: اگر کبوتر دلم شوق پرواز دارد و می‌خواهد که پرواز را دوباره در آسمان عشق تو پرواز کند شایسته است زیرا که در راه خود نشانی از تاب زلفت تو را دید و ندانست دام اوست

برداشت: در آرزوی بوسیدنش در مستی و بی‌خودی خون در دل من( مانند شراب در جام باده) افتاد اما این خواسته هم برآورده نشد

برداشت: راه عشق را کاروان‌سالار و راهنماییست که بدون آن‌ها نمی‌توان این راه را پیمود چون من بسیار تلاش کردم که خود با درایت خود این راه را طی کنم ولیکن به مقصد نرسیدم

برداشت: فریاد که در یافتن راه وصال به معشوق در همه عالم از غم بد نام شدم و هیچ راه نیافتم

برداشت: افسوس که در جست‌وجوی وصال معشوق خود بسی گدایی و طلب از اهالی کرامت و صاحبان معرفت کردم اما همچنان وصلی اتفاق نیفتاد

برداشت: حافظ با تفکر و بوسیله نیرنگ و فریب هم تلاش کرد به امید آنکه بتواند دل معشوق را به دست آورد اما نشد