غزل شمارهٔ ۱۶۷

برداشت: ستاره‌ای در آسمان پیدا گشت که از بس زیباست ماه مجلس شد و بر صدر نشست و در دل و جان ما نشست.

برداشت: یار و بت زیبای من که به مکتب نرفت و چیزی ننوشت با یک غمزه هزار درس به‌من آموخت و استاد صد مدرّس و استاد شد.

برداشت: همچون باد صبا که عاشق و فدای روی زیبای نسرین و چشم مست نرگس می‌شود، دل بیمار و عاشق من نیز عاشق روی و چشم او گشت.

برداشت: اکنون یار من، مرا در صدر مجلس طرب و می‌خواری می‌نشاند؛ بخت نیک مرا بنگر که چگونه گدای شهر، سرور مجلس شد.

برداشت: قصد نوشیدن از چشمه حیات و جام اسکندر کرد تا به جرعه‌نوشی سلطان ابوالفوارس رسید.

برداشت: باغ شادی و خانه نشاط عشق، آباد خواهد شد زیرا اکنون ابروی یار من مهندس طاق اوست.

برداشت: برای رضای خدا، لب‌های خود را از می پاک کن زیرا خاطر من را به هزاران گناه، وسوسه می‌کند.

برداشت: یک کرشمه و غمزه تو شراب و باده‌ای به عاشقان نوشاند که دانایی از یاد رفت و عقل‌، بی‌خود گشت.

برداشت: نظم و شعر من همچون زر و جواهر ارزشمند است؛ زیرا نظر قبول نیک‌بختان بدان افتاد و همچون کیمیا این‌مس را به زر کرد.

برداشت: دوستان، از رفتن به میکده بپرهیزید، زیرا حافظ بدانجا رفت و تنگدست و بی‌پول شد.