غزل شمارهٔ ۱۶۶

برداشت: روز جدایی و شب فراق یار به پایان رسید. من این فال را زدم و زمان و امور نیز گذشتند.

برداشت: همه شکوه و جلالی که از پاییز سراغ داریم، در برابر باد جان افزای بهار نه حرفی برای گفتن دارد و  نه یارای ماندن دارد

برداشت: شکر خدا که با خوشبینی و دستاوردهای جدید، دیگر نه از باد سرد دی خبری هست و نه از سختی‌های خار.

برداشت: صبح امیدی که در حال اعتکاف در پرده غیب بود، اکنون زمان آن رسیده که خارج شود، زیرا کار شب تار پایان یافته است.

برداشت: غم و بی‌قراری‌های شب‌های طولانی و درد دل همه به لطف زیبایی و وجود معشوق پایان یافت.

برداشت: نمی‌توانم باور کنم که هنوز داستان غم و اندوهی که در دوران خوشی با محبوبم به پایان رسید، وجود دارد.

برداشت: ای ساقی، تو با محبت خود، جامی پر از شراب به من دادی. امیدوارم با تدبیر و هنر تو، نگرانی و بی‌قراری من در اثر مستی به پایان برسد.

برداشت: اگرچه هیچ‌کس حافظ را در رده‌های بالای شاعران قرار نداد، اما او از این بابت شکرگزار است، زیرا رنج‌ها و مشکلات بی‌حد و شماره‌اش در نهایت به نتیجه‌ای خوش ختم شد.