غزل شمارهٔ ۱۶۵

برداشت: عشق زیبارویانِ سیاه‌چشم از فکر و دل و جان من بیرون نخواهد رفت، این بخشی از تقدیر آسمانی من است و تغییر نخواهد کرد.

برداشت: رقیب آزارها رساند آنقدر که جای آشتی نگذاشت؛ آیا آه سحرخیزان بی‌پاسخ خواهد ماند؟

برداشت: در آغاز آفرینش، کاری جز رندی برای من تعیین نکردند؛ بیش از آن‌چیزی که در آنجا مقدر شده، نخواهد شد.

برداشت: تو را به خدا قسم، ای داروغه، ما را به صدای دَف و نِی ببخش، زیرا دین و قوانین شرع از آواز موسیقی آسیبی نخواهند دید.

برداشت: فرصت و بهره من فقط این است که پنهانی به او عشق بورزم، درباره کنار او بودن و بوسیدن و در آغوش گرفتن او چه بگویم وقتی که هرگز اتفاق نخواهند افتاد.

برداشت: شراب سرخ و جایی خلوت و در کنار ساقی مهربان؛ ای دل اگر امروز به آرزویت نرسی، کی خواهی رسید؟

برداشت: ای چشم، غم را از دل‌ نوشته‌های حافظ پاک مکن و مشوی، زیرا این درد‌، از زخم عشق است و رنگ خون شسته نمی‌شود و می‌ماند.