غزل شمارهٔ ۱۶۴

برداشت: باد صبحگاهی عطری دل‌انگیز به همراه خواهد داشت ، دنیا کهن دوباره جوان و سرزنده خواهد گردید.

برداشت: گل‌های ارغوان به زودی در جامی از سنگ عقیق می‌ریزد و چشمان نرگس به گل شقایق توجه خواهند کرد.

برداشت: اینکه بلبل به خاطر غم جدایی از گل، تا جایی که گل در آن قرار دارد با صدای بلند ناله و فریاد می‌کند، نشان‌دهنده‌ی شدت احساس اوست.

برداشت: اگر از مسجد به میخانه رفتم، ایرادی نگیر؛ چون مجلس وعظ طولانی است و زمان زیادی از دستم خواهد رفت.

برداشت: ای دل، اگر لذت امروز را کنار بگذاری و به فردا بگزاری، چه چیزی می‌تواند ضامن بقا و ادامه زندگی‌ات باشد؟

برداشت: ماه شعبان را از دست نده، زیرا این نور آفتاب تا شب عید رمضان ناپدید خواهد شد.

برداشت: علی زارع:یار خوب مثل گل دوست داشتنی است پس لحظاتی که با یار هستی را غنیمت بشمار، زیرا همواره زیبایی‌های زندگی مثل گل به این باغ می‌آیند و از راه‌های مختلف به ما می‌رسند.

برداشت: ای مطرب، اینجا مجلسی است پر از انس و صمیمیت؛ بیا و چند غزل و سرود بخوان. چرا درباره رویدادهای گذشته و آینده صحبت می‌کنی؟

برداشت: حافظ به خاطر تو به این دنیا آمده است، پس با یک وداع ساده او را ترک نکن که به زودی روحش خواهد رفت.