غزل شمارهٔ ۱۶۲

برداشت: فصل گل و بهار و زیبایی است و چیزی بهتر از این نیست که مست و شاد باشی.

برداشت: قدر لحظات خوش و نیک‌دلی را دریاب و آن‌را از دست مده زیرا همیشه اینچنین در صدف‌ لحظه‌‌ها، دُر و گوهر نیست.

برداشت: شادی را غنیمت شمر و در میان گل‌ها باش زیرا عمر این گل‌ها و لحظات‌، همیشگی و تا ابد نیست و شاید دیگر به‌دست نیاید.

برداشت: و وقتی که شاد و دارا هستی دیگران را نیز شاد بگردان و از مال خود به شکرانه ببخش.

برداشت: ای شیخی ‌(که شادی و مستی را نمی‌پسندی‌ و آن‌را به بهشت وعده می‌کنی) بیا از این خُم‌خانه و انبار شراب ما‌، شرابی بنوش که آن‌را در بهشت نیز نخواهی یافت.

برداشت: و تو اگر هم‌درس ما هستی و با ما موافق؛ اوراق و کتاب‌ها را به فراموشی سپار زیرا عشق چیزی نیست که از کتاب و مکتب بیاموزی.

برداشت: بنیوش‌: بشنو.

برداشت: خدایا شراب و شادی‌یی بی‌خماری و بی‌سردرد به من ببخش.

برداشت: من از صمیم قلب‌، تسلیم و خدمت‌گزار سلطان اویس هستم، هرچند او ممکن است مرا فراموش کرده باشد.

برداشت: به تاج عالم آرایَش‌: به تاج عالم‌آراینده و جهان‌آرای او قسم.

برداشت: گوهر‌: فصاحت || سرشت || نژاد.