غزل شمارهٔ ۱۶۰

برداشت: اگر در تنهایی با یارم باشم خوشحالم، نه اینکه من بسوزم و او مرکز جمع باشد.

برداشت: من حتی اون نگین سلیمانی رو به کمترین قیمت هم نگیرم اگر فقط قرار باشه بعضی اوقات دست اهریمن و شیطان باشه

برداشت: خدایا، اجازه نده که در عرصه عشق و وصال، کسی که رقیب من است به او محرم باشد و دسترسی داشته باشد و من از آن نعمت محروم باشم و نامحرم باشم.

برداشت: هُما به من بگو، سایهٔ شرف هرگز در آن سرزمین نمی‌افتد که طوطی کمتر از زغن شود.

برداشت: نیازی به بیان عشق و شوق نیست، زیرا آتش دل را می‌توان از شدت سوزش آن فهمید، نه از کلماتی که در بیان باشد.

برداشت: دلِ سرگشته و غریب هرگز از یاد تو و زیبایی‌های دیارت غافل نمی‌شود، حتی اگر دور باشم، همیشه در دل و جانم یاد تو زنده است.

برداشت: اگر حافظ مانند سوسن هزار زبان داشته باشد، همچنان مثل غنچه در مقابل تو، حرفی نخواهد زد و سکوت خواهد کرد.