غزل شمارهٔ ۱۵۹

برداشت: دارایی صوفی صرفا شراب پاک و پالوده نیست؛ بلکه خرقه‌ای نیز دارند که لایق سوزاندن است.

برداشت: این صوفی ما که با دعای صبحگاهی به حالت مستی درآمده، در زمان غروب به او بنگر که از شراب انگور مست می‌شود.

برداشت: خوشایند است که تجربه به ما کمک کند تا افرادی را که درونشان نادرست است، شناسایی کنیم و پلیدی‌هایشان نمایان شود.

برداشت: اگر ساقی چنین خطوطی بر آب بکشد، چه بسیار چهره‌هایی که با خون بر آن نقش بسته‌اند.

برداشت: کسیکه در ناز و نعمت بزرگ شده باشد، نمی‌تواند به دوست واقعی خود نزدیک شود. عشق واقعی به شیوه و راهی نیاز دارد که ویژه دل‌باختگان و عاشقان سختی‌کشیده است.

برداشت: چرا خود را در غم و اندوه دنیای بی‌ارزش غرق کنی؟ بهتر است به شادی بپردازی چون دل روشن و باهوش نباید گرفتار نگرانی باشد.

برداشت: اگر باده‌فروش، شرابش را از دست ساقی زیبا بگیرد، دلق و سجاده‌ی حافظ را خواهد برد.