غزل شمارهٔ ۱۵۸

برداشت: من چگونه می‌توانم شراب را انکار کنم؟ این وضعیت چه معنایی دارد؟ اغلب، من در حدی از عقل و درایت هستم که نمی‌توانم واقعیت را نادیده بگیرم.

برداشت: تا زمانی که به اوج میخانه و اهمیت آن پی نبرده بودم، نمی‌دانستم که راز پنهان‌مان تا چه اندازه می‌تواند عمیق و گسترده باشد.

برداشت: زاهد، با احترام و خودپسندی‌اش، در حال نماز خواندن است و من در حال مستی و درخواست از خدا هستم. اما آیا تو به کسی توجه می‌کنی که از میان این دو گروه باشد؟

برداشت: اگر زاهد نتواند به سراغ رندی برود، می‌توان او را معذور دانست؛ زیرا عشق عملی است که به هدایت نیاز دارد.

برداشت: من که شب‌ها با نواختن دف و چنگ به راه تقوا رفته‌ام، اکنون چه داستانی در انتظار من است وقتی که سر به راه بیاورم؟

برداشت: من غلام پیر می فروشان هستم که از نادانی‌ام نکوهش می‌کنند. هر آنچه که او انجام می‌دهد، نشان از لطف و توجه او بر من است.

برداشت: دیشب به خاطر این ناراحتی نتوانستم بخوابم، زیرا دوستی می‌گفت اگر حافظ مست باشد، دیگر جایی برای شکایت وجود ندارد.