غزل شمارهٔ ۱۵۷

برداشت: هرکسی روی پرطراوت تو را دید، تا روزی‌که زنده‌است عاشق تو خواهد بود.

برداشت: زمانی که از خاک قبر برخیزم، عشق و آرزوی تو در دل من مانند یک راز پنهان خواهد بود.

برداشت: تو ای گوهر بی‌نظیر، کجایی؟ که به خاطر غم فراق تو، چشمان مردم پر از اشک و اندوه شده و همچون دریا پر از آب گشته است.

برداشت: هر کدام از مژه‌هایم مانند جویباری پرآب است. اگر دوست داری لب جوی را ببینی و تماشا کنی، بیا.

برداشت: به مانند گل و شراب، برای یک لحظه از پرده بیرون بیا و در جمع ما بشتاب، زیرا ممکن نیست که دوباره فرصتی برای دیدار پیدا کنیم.

برداشت: سایه‌ی بلند و گسترده‌ی موهای تو بر روی من است، مثل اینکه در این سایه، آرامش و قرار دل عاشق وجود دارد.

برداشت: چشم تو به خاطر ناز و زیبایی‌ات به حافظ توجهی نمی‌کند؛ این سردرگمی به خاطر ناز و طنازی مانند نرگس زیباست.