غزل شمارهٔ ۱۵۴

برداشت: نغمه‌ای بخوان که با ساز و آواز آن بتوان از درد آه کشید و احساسات را بیان کرد ، شعری را بخوان که بتوان همراه آن جام پر از شراب را نوشید

برداشت: اگر بتوان به درگاه معشوق و محبوب جهت بندگی رسید باید از شادی و سربلندی فریاد کشید

برداشت: ظاهراً ما متواضع، نرم، یا ضعیف به نظر می‌رسیم (قد خمیده، خمیده بودن)، یعنی ظاهر ما کسی را گول می‌زند که فکر کند ما قدرتی نداریم. اما واقعیت این است که همین ظاهر ضعیف و متواضع، می‌تواند برای دشمن خطرناک باشد؛ یعنی از همین "کمان خمیده" می‌توان تیرهای کشنده پرتاب کرد و دشمن را هدف گرفت.

برداشت: در خانقاه و محل عبادت عشقبازی مجاز نیست و حتی نمی‌توان در کنار عارفان، جام می را به دست گرفت و برای این کار باید به سرای مغان رفت

برداشت: درویش به درباریان و اهل سلطنت نیازی ندارد و خود را در اوج سادگی و تهیدستی می‌بیند. او با توجه به زندگی ساده‌اش، نگهداری از لباس کهنه‌اش را هم کمال می‌داند و در مورد آتش زدن، از آن به عنوان نمادی از تغییر و تحول یاد می‌کند.

برداشت: عاشقانی که به عمق مسائل فکر می‌کنند، با یک نگاه می‌توانند به بی‌نهایت چیزها پی ببرند. عشق بمانند یک صحنه قمار است که در آن دست اول بازی را بر سر جان باید بازی کرد!

برداشت: اگر کسی بخواهد به خوشبختی و دوستی تو برسد، باید با اعتماد و خیال خوب، به دروازه عشق مراجعه کند.

برداشت: عشق، جوانی و مستی، همه خواسته‌ها و آرزوهای انسان هستند. وقتی این معانی کنار هم قرار می‌گیرند، فرد قادر به سخن گفتن و بیان احساسات می‌شود

برداشت: زلف تو (که به نوعی نماد زیبایی و فریبندگی است) از فرط دلربایی سلامت و راحتی من را ربوده است. و این جای تعجبی ندارد، که حتی اگر راهزن کاروان ها تو باشی به اندازه‌ای تاثیرگذار هستی که می‌توانی صد ها کاروان را متوقف کنی.

برداشت: حافظ به حقانیت قرآن قسم که باید از فریب و مکر دور شد تا بتوان در این جهان به زندگی پرداخت