غزل شمارهٔ ۱۵۳

برداشت: سپیده‌دم مانند خسرو شرقی، علم و پرچم را بر فراز کوه‌ها برافراشت و با لطف و محبت یارم، در دل امیدواران را گشود.

برداشت: وقتی که صبح روشن شد و مشخص شد که وضعیت خورشید چگونه است، خنده‌ای شاداب بر چهره‌ی مغرور کامیابان نشاند.

برداشت: نگارم که دیشب در مجلس به قصد رقص برخاست، گره از گیسو گشود و آنرا کمند دل یاران کرد.

برداشت: من در لحظه‌ای که از مقام نیکویی و صلاح جدا شدم، با دل شکسته‌ام دستم را شستم، زیرا چشمان دختری که به من اشاره کرد، به آگاهان و هوشیاران پیام عشق را رساند.

برداشت: هر کسی از کجا یاد گرفته که مانند افراد شجاع و قهرمانان رفتار کند، در حالی که از ابتدا، وقتی که از تاریکی‌ها و زمان‌های بیداری بیرون آمده، چنین نشان از خود نشان داده است.

برداشت: در دل یک فرد عادی، ناگهان خیال یک شبان بزرگ و شجاع شکل می‌گیرد. ای خدا، او را حفظ کن، چرا که این اندیشه بر دل جوانان دلیر و سواران اثر می‌گذارد.

برداشت: ما برای زیبایی و جلوه چهره‌اش جان خود را فدای کردیم و رنج و سختی کشیدیم. هنگامی که اولین بار تصویرش را دیدیم، یادگار عشق بر دل عاشقان نقش بست.

برداشت: من با این خرقه‌ی پشمی و آدمی ضعیف مثل من چطور می‌تواند او را به‌چنگ بیاورد؛ کسی که او با موی‌ زنجیری و حلقه‌حلقه زره‌مانند و مژگان همچون خنجرش بسیار تیغ‌بدستان را اسیر کرده‌است.

برداشت: نگاهی به شانس و خوشبختی توفیق و سعادت پادشاه دارم، به حافظ اجازه بده تا به خواسته‌اش برسد، چون نشانه‌ای از خوش‌شانسی برای او رقم خورده است.

برداشت: شاه پیروزمند و دلیر، منصور، که خداوندگار ملک و دین است، بخشش بی‌دریغ او به حدی است که باعث شادی و سرور بهاریان شده است.

برداشت: از آن زمانی که او با جام شراب آغشته شد، دنیا مانند ساغری پر از شادی برای میگساران به نشانه خوشحالی به گردش درآمد.

برداشت: در روزی که شمشیر درخشان او به پیروزی تابید، همانند خورشید که در میان ستاره‌ها تنها می‌تابد، و بر هزاران دشمن ضربه زد.

برداشت: از خدا بخواه که عمر و قدرت او پایدار بماند، ای دل؛ زیرا سرنوشت و موفقیت او مانند سکه‌ای است که در چرخ روزگار می‌چرخد.