غزل شمارهٔ ۱۵۲

برداشت: در عالم ابداع و پیش از آفرینش نوری از جمال الهی پدیدار گشت ؛  اشاره به حدیث قدسی (کُنتُ کَنزاً مخفیاً فاَحبَبتُ اَن اُعرَف فَخَلَقتُ الخَلقَ لِکَی اُعرَف) : گنجی پنهان بودم خواستم شناخته شوم پس خلائق را آفریدم . عشق به عنوان قوه ی محرکه که از تجلی خداوند سرچشمه می گیرد پدید آمد و منجر به ایجاد شور و شوق و تحول و حرکت در تمامی ذرات عالم گشت.

برداشت: زمانی که جلوه ی جمال و حسن تو درخشید ٬ ابلیس آن را مشاهده کرد و چون در سرشت و فطرت او عشق وجود نداشت از شدت حسادت همچون آتش سوزان شد و خود را بر دل آدم زد تا او را از این عشق گمراه کند.

برداشت: عقل مصلحت اندیش می خواست از شعله ی عشق چراغ راه خودش را روشن کند و از این رهگذر سودی ببرد اما عشق مانع چراغ افروزی عقل از شعله ی عشق شد.

برداشت: مدعی خواست رازها را ببیند، اما دست غیب به ناگاه بر سینه‌ی کسی که نباید، ضربه زد.

برداشت: دیگران خوشی و لذت را انتخاب کردند، اما دل ما که پر از غم است، تنها به غم‌گینی ادامه داد.

برداشت: جان علوی به شدت شوق و اشتیاق داشت که در چاه جادو و زیبایی‌های تو فرو رود و دستش را در حلقهٔ آن زلف‌های پیچ در پیچ تو بگذارد.

برداشت: حافظ روزی را به یاد می‌آرد که دربارهٔ عشق تو شعری شاد و زیبا نوشت و قلمش با شادی و عشق بر دل خوشش نقش زد.