غزل شمارهٔ ۱۵۱

برداشت: یک لحظه زندگی با غم و اندوه، به اندازه‌ی کل جهان نمی‌ارزد. بنابراین، دلق خود را بفروش و شراب بنوش، چون این دلق ارزشی بهتر از این ندارد .

برداشت: در محلهٔ می‌فروشان، به خاطر یک لیوان شراب کسی به سجادهٔ دینداری‌اش توجهی نمی‌کند، زیرا ارزش یک جرعه شراب بیشتر از آن سجادهٔ پرهیزگاری است.

برداشت: رقیبم به من انتقاد کرد که چرا به این مسأله ملوم توجه نمی‌کنی و چه بر سر ما آمده که حتی ارزش خاک در را هم ندارد؟

برداشت: تاج سلطنتی که نشان دهنده قدرت است و جان انسان در آن به خطر می‌افتد، زیبا و جذاب به نظر می‌رسد، اما ارزش از دست دادن سر را ندارد.

برداشت: در ابتدا به نظر می‌رسید که غم و مشکلات زندگی بسیار ساده و بی‌اهمیت هستند، اما بعد از تجربه‌ی سختی‌ها و هیجانات، متوجه شدم که این دردها و چالش‌ها به هیچ قیمتی نمی‌ارزند.

برداشت: بهتر است که چهره‌ات را از دید پرشور عاشقان بپوشانی، زیرا خوشی و سعادت دنیا ارزش غم و اندوه سپاهیان را ندارد.

برداشت: سعی کن مثل حافظ قناعت را پیشه کنی و از دنیا و دارایی‌های کم‌ارزش آن بگذر، زیرا یک جو لطف و محبت از انسان‌های بی‌ارزش، هزاران برابر ارزشش از طلا بیشتر نیست.