غزل شمارهٔ ۱۵۰

برداشت: اگر ساقی از چنین باده‌ای در جام بریزد، همه عارفان به باده‌گساری پیوسته خواهند پرداخت.

برداشت: و اگر خال را چنین زیر شکن زلف پنهان کند، بسیاری از لاف‌زنانِ خرد را نیز به دام می‌اندازد.

برداشت: خوش به حال مستی که نمی‌داند در پای جانان سر ببازد یا دستار!

برداشت: اگر زاهد ناپخته [و ناسازگار]–که می و جام را انکار می‌کند–اندکی از باده تازه بنوشد، از خامی درمی‌آید [رستگار می‌شود].

برداشت: روز در آموختن هنر بکوش زیرا باده خوردن در روز، دلی را که چون آینه است دچار زنگار سیاه می‌کند

برداشت: آن زمان وقت نوشیدن بادهٔ روشنی بخش بامداد است که شب، پردهٔ سیاه گرداگرد اردوگاه افق می‌کشد.

برداشت: هشدار که باده با محتسب شهر ننوشی! زیرا باده‌ات را می‌خورد و جامت را می‌شکند.

برداشت: حافظ! اگر بخت قرعهٔ آن ماه شب چهارده را به نام تو زد، بر خود ببال (سر از گوشهٔ کلاه خورشید بیرون بیاور).