غزل شمارهٔ ۱۴۹

برداشت: دل من جز مهر و محبت زیبارویان به‌راه دیگری نمی‌رود و هرچه او را پند می‌دهم که از این کار دست بردارد، سودی ندارد.

برداشت: تو را به خدا ای آدم نصیحت‌گو و خیرخواه‌، برای ما حرف از ساغر و باده بیشتر بزن که در فکر و خیال ما جز این حرف، حرف دیگری تاثیر ندارد.

برداشت: ای ساقی لطیف‌چهره و زیبا، باده‌ای سرخ بیاور که چیزی بهتر از این نمی‌شناسیم.

برداشت: من باده ناب سر می‌کشم و مست هستم و مردم فکر می‌کنند که مشغول عبادت و خواندن دفتر هستم؛ شگفتا که آتش گناه این ریاکاری من در دفتر در‌نمی‌گیرد!

برداشت: روزی این جامه ریا را خواهم سوخت زیرا هرچه کردم پیر می‌فروش آن‌را به یک جام باده نخرید!

برداشت: یاران و دوستان ما از آن‌جهت از باده سرخ او سرمست و سرخوش هستند که غیر از راستی و یک‌رنگی نقشی در آن گوهر ناب نمی‌گیرد و پذیرفته نمی‌شود!

برداشت: رخی چنین زیبا و چشمی این چنین خوش و دلکش، آنوقت تو به من می‌گویی به او نگاه مکن!؟ مرا به‌حال خود بگذار که پند بی‌معنی تو بر من بی‌اثر است.

برداشت: آن نصیحت‌گو که رندان مست را پند می‌دهد؛ کار او در حکم جنگ با قضا و قدر است؛ او را بسیار افسرده و غمگین می‌بینم، آیا باده نمی‌نوشد؟

برداشت: در میان گریه و در اوج غم می‌خندم زیرا همچون شمع که در مجلس می‌سوزد و خاموش است من هم زبانی گویا و آتشین دارم اما خموش هستم.

برداشت: کسی نتوانست دل مرا برباید جز تو؛ آفرین بر چشمان خمار و مست تو که هیچکس پرنده وحشی ( یا در بعضی نسخه‌ها «آهوی وحشی») را بهتر از این نمی‌تواند صید کند.

برداشت: حرف‌هایی که زده می‌شود همه از نیاز ما و ناز معشوق است؛ حیله و فن و افسون چه سود دارد وقتی که همه بر او بی‌اثر است؟

برداشت: من روزی آن آیینه را همچون اسکندر جهاندار به‌دست خواهم آورد؛ چه آنکه این آتش زمانی درمی‌گیرد و گاهی در نمی‌گیرد.

برداشت: تو را به‌خدا ای صاحب توانگر، به فریاد و کمک نیازمند سر کویت برس زیرا او جز تو به دری دیگر نمی‌رود و جز تو کسی را نمی‌شناسد و به‌راه دیگر نمی‌رود.

برداشت: با این شعر تازه و لطیف که حافظ سرود، تعجب می‌کنم که چرا شاهنشاه سراپای او را پر از زر و جواهر نمی‌کند و قدر او را نمی‌داند؟