غزل شمارهٔ ۱۴۷

برداشت: باد صبا دیشب خبری خوش آورد که دوران سختی و غم به پایان نزدیک می‌شود.

برداشت: به نوازندگان صبحگاهی، لباس پاره‌ای بدهیم تا به آن‌ها بگوییم که صبح زود، نسیمی خوش به همراه خواهد آورد.

برداشت: بیا که رضوان، حوری بهشت را به خاطر دلِ عاشقانه‌ات به این دنیا آورده است.

برداشت: من در حال رفتن به شیراز هستم و خوشحالم که بخت و اقبالم در این سفر به من کمک کرده است. همچنین از اینکه همراهی دارم که این مسیر را با من می‌گذارد، خوشبختم.

برداشت: در خوشحالی ما بکوش زیرا، این کلاه نمد، چه بسیار تاج شاهی را که شکست داده است!

برداشت: از دل من ناله‌های زیادی به سمت جمال ماه فرستاده شد، وقتی یاد آن چهره‌ی زیبا و دلربا به خاطرم آمد.

برداشت: بالاخره پرچم منصور به آسمان رسید و حافظ به درگاه شاه پناه آورد.