غزل شمارهٔ ۱۴۶

برداشت: بامدادان، صبا بویی از زلف یار آورد و دل شوریده را دوباره شاد کرد.

برداشت: منظور از صنوبر غده صنوبری یا چشم سوم هست که سد راه سالک می‌باشد و حافظ میگوید من آن بسته ام چون باعث سختی در مسیرم بود چون مسیر را باید با دید دیگری پیمود

برداشت: زیبایی ماه رخ او چنان بود که تابش و درخشش آن‌، خورشید خجالت‌زده می‌شد و روی به دیوار می‌کرد.

برداشت: از بیم غارتگری عشق او دل غمگین و پردرد را رها کردم اما خون گریه می‌کرد و مرا دوباره به راه عشقش می‌کشاند.

برداشت: برای شنیدن ساز و آواز مطرب و نوشیدن می ساقی‌، می‌رفتم که پیغام او توسط قاصد به من نمی‌رسید (و پیام‌های او را از ساقی و مطرب می‌شنیدم)(راه گران هم به معنی راه دشوار است و هم اصطلاح موسیقی است)

برداشت: محبوب من هرچه می‌کرد سراسر و تماما احسان و لطف بود اگر تسبیح دین دستور می‌داد و اگر زُنار بی‌دینی می‌آورد.

برداشت: خدا ببخشد بر چین و اخم ابروانش‌، اگرچه مرا بیمار و غمگین کرد؛ و ناز همان ابروان درمان بیماری من بود.

برداشت: دیشب در عجب بودم از حافظ و میگساری؛ اما نمی‌توانستم منعش کنم چون‌که صوفی‌وار و پاک‌باز و سخاوتمندانه می‌آورد.