غزل شمارهٔ ۱۴۵

برداشت: این چه حالتی است که من در آن هستم؟ نمی‌دانم چرا کسی به سمت ما آمد، آن شخص کیست و این نوشیدنی را از کجا آورده است؟

برداشت: باده را در دستانت بگیر و به سمت دشت برو، چرا که پرنده‌ای که آواز دلنشین می‌خواند، به زودی به تو خواهد رسید.

برداشت: ای دل، مثل غنچه‌ای که شکایتی از بسته بودن خود ندارد، نکن؛ زیرا که صبح، نسیمی نازک و باز کننده‌ای به همراه دارد.

برداشت: بهار با شکوفه‌های گل و نسرین خوش آمد، بنفشه‌ها شاداب و خرامان‌اند و گل‌های خوشبو صفا و آرامش را به ارمغان آورده‌اند.

برداشت: نسیم بهار مانند هدهد سلیمان است که خبر خوشی از باغ‌های سرسبز و خوشبو به ارمغان می‌آورد.

برداشت: درمان دل شکسستهٔ ما، ناز و کرشمهٔ ساقی است. سر خود را بلند کن، که پزشک آمده و دارویی آورده است.

برداشت: ای شیخ،از من رنجیده نشو که به پیر مغان دلبسته‌ام، چون که تو وعده‌هایی دادی ولی او به آن وعده‌ها عمل کرد

برداشت: من به تنگ‌چشمی آن ترک لشکری افتخار می‌کنم که به من، درویشِ ساده‌پوش، حمله کرده است.

برداشت: آسمان اکنون با خوشحالی به حافظ خدمت می‌کند، زیرا او به درگاه شما پناه آورده است.