غزل شمارهٔ ۱۴۴

برداشت: برای پی بردن به راز های هستی می‌بایست خاک پای سالکان حقیقت و محافل حقیقت طلبی(میخانه) باشی

برداشت: در این دنیا هرگز بدون شادی و طرب زندگی نکن. زیرا تنها با شادی و طرب میتوانی بر غم ها فائق شوی

برداشت: مراد و مقصود تو زمانی خود را آشکار میکند و زیبایی‌اش را نشان می‌دهد که تو بتوانی همچون نسیم صبحگاه، به او خدمت کنی و او را نوازش کنی.

برداشت: خدمت به میخانه مثل کیمیاست ، زیرا اگر این عمل را انجام دهی، می‌توانی خاک را به طلا تبدیل کنی.

برداشت: با اراده‌ی رسیدن به مرحله‌ی عشق، قدمی بردار که اگر بتوانی، در این سفر به سودهای بزرگی دست یابی.

برداشت: تو که هنوز مشغول غرایز و  امیال طبیعی و مادی هستی، چگونه می‌توانی به راه معنوی و واقعیت‌های عمیق‌تر دسترسی پیدا کنی؟

برداشت: زیبایی محبوب هیچ پوشش و پرده‌ای ندارد، بلکه باید به صبور باشی تا آن زیبایی ها خود را به تو نشان بدهند

برداشت: برای داشتن شوق زندگی و نظم بخشیدن به امور ، باید از افراد فرهیخته و اهل نظر کسب فیض کنی

برداشت: تا زمانی که به عشق و خوشی‌های زندگی فکر می‌کنی، نباید انتظار داشته باشی که بتوانی کار دیگری انجام دهی.

برداشت: ای دل، اگر نور هدایت در تو روشن شود همچون شمع که با خنده برای روشنایی بخشیدن می‌سوزد تو هم میتوانی سر در راه روشنی و حقیقت ببازی

برداشت: اگر نصیحت پادشاه را بپذیری، حافظ، می‌توانی به مسیر حقیقت راه یابی.