غزل شمارهٔ ۱۴۲

برداشت: دوستان دختر راز را فاش کردند و او به سمت محتسب رفت و دستوری را اجرا کرد.

برداشت: از پرده بیرون آمده و به مجلس آمده است، عرق او را پاک کنید تا حریفان نگویند که چرا از جمع دوری کرده است.

برداشت: به خودت بشارت بده، ای دل، زیرا که دیگر بار مطرب عشق نغمه‌ای شاداب سر داده و راهی برای درمان مستی ما فراهم کرده است.

برداشت: آنچه که در دل تجربه و حقیقت نهفته است، نمی‌تواند با هیچ آب و آتشی تغییر یابد؛ زیرا آنچه با درک عمیق و روحانی همراه است، چیزی نیست که به سادگی از بین برود.

برداشت: غنچهٔ گل سرخی که از نسیم به شوق آمده، با صدای خوش و دلنواز مرغی که در حال شادی و سرور است، شکوفا شد.

برداشت: افتادگی خود را از دست نده، چون حسودان در دل خود بر سر کسانی که متکبر هستند، حسادت می‌ورزند و نسبت به مال، مقام و حتی باورهایشان بدخواهی می‌کنند.