غزل شمارهٔ ۱۴۱

برداشت: ای دل! دیدی که غم عشق دوباره چه بر سرم آورد؟ دیدی دلبر چگونه شد و با من یار وفادارش چکار کرد؟

برداشت: آه که چشم زیبا و سحر آمیز او چگونه من را به بازی گرفت ، آه از آن دلبر که با حالت مست ما مردم هشیار را به بازی گرفت

برداشت: اشک‌های من همانند لحظه غروب از خون سرخ شده‌اند  به خاطر بی‌محبتی و سردی معشوق. ببین چگونه سرنوشت بی‌رحم عمل کرده است.

برداشت: در صبحگاهان نوری از خانه لیلی درخشید و افسوس که چه بلایی بر سر دل مجروح مجنون آورد.

برداشت: ای ساقی، لیوان شرابم را به من بده؛ زیرا معلوم نیست که خداوند دانا بر عالم غیب چه تدبیر کرده و من از اسرار جهان آگاه نیستم

برداشت: کسی نمیداند خداوندی که این جهان را بنا کرده‌است چه اسرار و رموزی در آن قرار داده و کسی به اسرار عالم غیب آگاه نیست

برداشت: رویای عاشقی در دل حافظ  غم را بمانند آتش شعله‌ور کرد و باعث از بین رفتن او گردید. حالا بیایید ببینیم عاشقش با او چه کرده است.