غزل شمارهٔ ۱۴۰

برداشت: محبوب از پیش رفت و اهل دل را آگاه نکرد، یاد رفیق شهر و همراه سفر را نیز فراموش کرد.

برداشت: یا بخت من به من کمک نکرد و راه درست را نشان نداد، یا او هم به مسیر درست نرفت و از آن عبور نکرد.

برداشت: گفتم شاید با اشک‌های من بتوانم دل او را مهربان کنم، اما چون دلش به مانند سنگ سخت بود، تأثیری نداشت.

برداشت: ملاحظه نکن که با من شوخی می‌کنی، زیرا دل بی‌قرار من همیشه در فکرِ عشق و دلبستگی است و نمی‌تواند از آن دور شود.

برداشت: هر کسی که روی تو را ببیند، چشمان من را می‌بوسد؛ ولی چشمان من که بی‌نظر است، کاری نکرد که با تو کرده است.

برداشت: من در انتظار ایستاده‌ام تا جانم را فدای او کنم، اما او همچون شمعی است که خود را فدای ما نمی‌کند، مانند نسیم صبح که به آرامی عبور می‌کند.