غزل شمارهٔ ۱۳۹

برداشت: من در راه او قرار گرفتم و او هیچ توجهی به من نکرد. با اینکه امید به لطف و نگاهش داشتم، هیچ نگاهی از او دریافت نکردم.

برداشت: اشک‌های ما مانند سیل از دل به راه افتاده، اما این کینه و درد را از دل برنمی‌دارد. حتی قطرهٔ باران هم بر سنگ‌های سخت تأثیری نمی‌گذارد.

برداشت: خدایار، تو آن جوان شجاع را حفظ کن که از تیرهای حسرت و ناامیدی افرادی که کناره‌نشینند، نمی‌ترسد و به مبارزه ادامه می‌دهد.

برداشت: ماهی و پرنده شب گذشته از صدای ناله من بیدار نشدند و آن دلبر بازیگوش هنوز از خواب بیدار نشده است.

برداشت: خواستم مانند شمعی باشم که در کنار او می‌افتم، اما او مثل نسیمی در صبح زود از کنار ما گذشت و ما را نادیده گرفت.

برداشت: عزیزم، چه کسی می‌تواند سنگدل و ناکارآمد باشد که در برابر درد و آسیب تو جانش را دفاع نکند؟

برداشت: حافظ در جمع دیگران هیچ‌گاه راز تو را فاش نکرد و فقط وقتی به دردسر افتاد، زبانش به اعتراف باز شد.