غزل شمارهٔ ۱۳۸

برداشت: به یاد بیاور آن کسی را که هنگام رفتن، ما را فراموش کرد و با خداحافظی، دل غمگین ما را شاد نکرد.

برداشت: آن خوشبختی که سرنوشتی خوش و مطلوب برای خودش رقم زد، نمی‌دانم به چه دلیلی بندهٔ سالخورده‌اش را از بند آزاد کرد.

برداشت: می‌خواهم لباس کاغذی و نازک خود را با خون دیده بشویم و آنقدر گریه کنم تا رنگ خون شود، زیرا چرخ و زمان (فلک) ما را به سمت علم داد هدایت نکرد. (علم داد علمی در نقطه ای از شهر بود که مظلومان و دادخواهان جهت دادخواهی با لباس کاغذی کنار علم ایستاده و شکایت خود را با نوشتن روی جامه کاغذی بیان می کردند)

برداشت: دل به امید شنیدن صدایی از تو، برای اینکه شاید صدای ناله‌ها به تو برسد، در این کوه ناله کرد، همان‌طور که فرهاد ناله نکرد.

برداشت: سایه را تا زمانی که از چمن برداشت کردی، پرنده سحر نتوانست برای لانه‌اش در شاخۀ شمشاد جا بگیرد.

برداشت: شاید اگر نسیم صبح به تو نزدیک شود، کارهای تو را یاد بگیرد. زیرا هیچ چیز نمی‌تواند به اندازه‌ی این حرکت تند و چابک باد، سریع و پرانرژی باشد.

برداشت: هر کسی که به زیبایی‌های خداوند اعتراف نکند، نمی‌تواند به خواسته‌هایش دست پیدا کند. این نکته را یادآوری می‌کند که هنر و زیبایی‌های طبیعی نیاز به شناخت و تقدیر دارند تا نتیجه مطلوب به دست آید.

برداشت: ای هنرمند، بزن موسیقی و پرده را تغییر بده و به سمت عراق برو. زیرا آن کسی که دوستش داشتم، از این راه عبور کرد و به یاد ما نیفتاد.

برداشت: این متن به نظر می‌آید به توصیف شعرهای حافظ می‌پردازد، که با احساسات عمیق و دلسوزی همراه است. در اینجا شاعر به تأثیر کلمات و مرثیه‌های عاشقانه اشاره می‌کند و از این می‌گوید که حافظ درباره‌ی غم و اندوه عشق سخن گفته است، بدون آنکه خود را برانگیخته یا فریاد زده باشد. این بیان نشان از عمق احساسات و قدرت بیان حافظ در شعرهایش دارد.