غزل شمارهٔ ۱۳۷

برداشت: دل مرا تارت کرده و رویش را از من پنهان کرده است. خدایا، با که می‌توان این بازی را تحمل کرد؟

برداشت: در شب تنهایی‌ام، در حالی که قصد داشتم جان خود را از دست بدهم، یاد او به من آرامش و احترام بی‌پایانی بخشید.

برداشت: چرا باید مانند لاله‌ای با دل شکسته نباشم؟ وقتی که نرگس زیبایش سرش را به خاطر ما بالا کرده است.

برداشت: به چه کسی بگویم که این درد عمیق و سوزناک را تجربه می‌کنم؟ پزشک قصد دارد جانم را بگیرد.

برداشت: من مانند شمعی می‌سوزم، در حالی که بر من شرابی ریخته شده و موسیقی غمگینی نواخته می‌شود.

برداشت: ای باد صبا، اگر راه حلی داری، وقت آن است که اشتیاق و درد من به جانم رسیده است.

برداشت: در جمع افراد مهربان، چه کسی می‌تواند بگوید که دوست ما چگونه سخن گفته و چه کارهایی انجام داده است؟

برداشت: دشمن با جان حافظ چنین عملی نکرد که تیر چشمان آن معشوق کم‌حرفی کرد.