غزل شمارهٔ ۱۳۵

برداشت: مانند باد، به سوی خانه معشوق می‌روم و با بویی خوش که مانند مشکی خوش‌عطر است، نفس می‌کشم.

برداشت: به هرز و بدون هدف، در حالی که نه باده‌ای دارم و نه محبوبی، عمرم می‌گذرد. امروز تصمیم گرفتم که دیگر بی‌کاری نکنم و به کار مشغول شوم.

برداشت: هر احترامی که از علم و دین به دست آورده‌ام، تقدیم خاک راه آن معشوق خواهم کرد.

برداشت: به مانند شمعی که با نور صبح روشن می‌شود، عشق او باعث روشنی و شادی‌ام شده است، و من تصمیم دارم که تمام عمرم را صرف این عشق و تلاش برای آن کنم.

برداشت: برای یادآوری چشم‌های تو، خود را به نابودی می‌کشانم و عزمم بر این است که پیمان قدیم را به خوبی حفظ کنم.

برداشت: باد صبا کجاست؟ که من این جان آزرده‌ام را چون گلی فدای عطر موهای یار کنم.

برداشت: حافظ می‌گوید که هیچ‌وقت در پی پنهان‌کاری و دوگانه‌گی نخواهد بود و نمی‌خواهد دلش را با نفاق آلوده کند. او تمام تلاشش را می‌کند تا راه رندی و عشق را در پیش بگيرد و به زندگی‌اش زيبایی ببخشد.