غزل شمارهٔ ۱۳۴

برداشت: پرنده‌ای عاشقانه دلی می‌سوزاند و از گل‌ها بهره می‌گیرد، اما باد غیرت و حسادت دل او را با خارهایی پراکنده و آشفته پر می‌کند.

برداشت: طوطی به خیال شیرینی و خوشی دلخوش بود، اما ناگهان طوفان نابودی آرزوهایش را از بین برد.

برداشت: عزیزم، ای میوهٔ دل، یاد تو بخیر که چقدر راحت به دست آمدی، اما درعوض کار من را بسیار دشوار کردی.

برداشت: راهنما، بار من بر زمین افتاد. ای خدا، به من کمک کن که امید لطف و کرم تو همراه این وسایل سفرم باشد.

برداشت: ای زمین، مرا به خاطر نمِ اشک‌های چشمانم خوار نکن، زیرا این آسمان فیروزه‌ای، خانه‌ی شادی و نشاط را از این کثیفی پر کرده است.

برداشت: آه و ناله که به خاطر حسادت آسمان، چهره زیبای من در خاک آرام گرفت.

برداشت: وقتی به چهره زیبای معشوق نگریستم، همه چیز را فراموش کردم. چه باید بکنم؟ روزگار من را غافل کرده است.