به آبِ روشنِ می، عارفی طهارت کرد
عَلَی الصَّباح، که میخانه را زیارت کرد
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به طهارت با آب و می پرداخته و اشاره میکند که در صبح زود به میخانه رفته و به معنی و مناسک مذهبی و عرفانی توجه دارد. او از عشق و درد درونی سخن میگوید که دلش را رنج میدهد و از تجلی زیبایی و دلسپردگی خود به معشوق، ابراز احساسات میکند. همچنین به نماز و نیاز از سر درد اشاره میکند و در نهایت میگوید که اگر امام جماعت درخواستی داشته باشد، خبر دهد که حافظ به می طهارت کرده است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
همین که ساغرِ زَرّینِ خور، نهان گردید
هِلال عید به دورِ قدح اشارت کرد
خوشا نماز و نیازِ کسی که از سرِ درد
به آبِ دیده و خونِ جگر طهارت کرد
امام خواجه، که بودش سرِ نمازِ دراز
به خونِ دخترِ رَز، خرقه را قِصارت کرد
دلم ز حلقهٔ زلفش به جان خرید آشوب
چه سود دید؟ ندانم، که این تجارت کرد
اگر امامِ جماعت طلب کند امروز
خبر دهید که حافظ به می طهارت کرد