غزل شمارهٔ ۱۳۱

برداشت: هشیار باش که روز جشن است و دست تقدیر‌، خوان و سفره روزه را برچید و هلال روز عید به‌ زبان حال‌، قدح باده را به تو نشان می‌دهد.

برداشت: ثواب روزه و حج را کسی می‌برد که خاک میکده عشق را زیارت می‌کند. (میکده در شعر حافظ، محل دوری از خودپرستی و رها شدن از خود و دوری از ریا است.)

برداشت: جای و جایگاه اصلی و سزاوار ما گوشه میکده و خرابات است خدا خیرش دهاد کسی را که این بنا و عمارت را ساخت. (کرد‌‌: ساخت)

برداشت: بهای باده ناب و لعل‌گون را چطور و با چه باید پرداخت؟ با جوهر عقل. کسی که این معامله را انجام داد‌، سود بُرد.

برداشت: کسی می‌تواند در خم و طاق محراب آن ابروان کمانی نماز کند که با خون جگر طهارت کرد.

برداشت: فریاد از دست چشمان فضول شیخ و زاهد شهر که امروز با دیده مذمت و حقارت به دُردکشان و می‌گساران نگاه‌کرد.

برداشت: به روی یار نگاه کن و از دیده و روی یار ممنون و سپاسگزار باش که آدم پخته و کاردیده‌، از روی بینش و بصیرت نگاه می‌کند.

برداشت: اگر داستان عشق را می‌خواهی بشنوی آن‌را از حافظ بشنو نه از واعظ و شیخ، اگر چه کلام و زبان پر هیاهو و پر فنی دارد.