غزل شمارهٔ ۱۲۹

برداشت: اگر مستی و باده نباشد و غم دل ما را بکاهد هجوم حوادث‌، بنیاد ما را از جای ببَرَد.

برداشت: اگر عقل‌، مست نشود، در این طوفان و گرداب بلا چطور می‌تواند لنگر بکشد و جان سالم به‌در ببرد؟

برداشت: فریاد و داد که فلک با همگان‌، نهانی و در پنهان بازی‌کرد و کسی نتوانست یکبار از این دغل‌باز ببرد.

برداشت: مسیر و راه بر ظلمات و تاریکی‌هاست خضر و راهنمای راهی کجاست؟ مباد هوس محرومی و تشنگی‌، آبروی ما را ببرد. (یا به چشمه نرسیم و محروم بمانیم)

برداشت: دل ضعیف و هوس‌پیشه من از آن‌رو مرا به‌سوی چمن و بستان می‌کشاند که شاید صبا بتواند او را زنده کند.

برداشت: طبیب و حکیم بیماری عشق منم‌؛ پس پند بشنو که علاجش، باده و مستی و از خود‌بی‌خودی است و «معجون می» آسایش می‌آورد و اندیشه خطا و گناه را از تو دور می‌کند.

برداشت: حافظ از ندیدن یار سوخت و کسی از حال او به یارش نگفت، شاید نسیم‌، برای رضای خدا از او‌، پیامی ببرد.