غزل شمارهٔ ۱۲۸

برداشت: در این شهر زیبارویی نیست که دل ما را ببرد ، بخت اگر کمکم کند، من را از اینجا ببرد ( شاید در حالی دیگر چنین یاری پیدا کردم)

برداشت: کو یاری که او چنان سر‌مست و با کرم و بخشش باشد که یک عاشق سوخته‌دل (مهجور) از او درخواست و تمنایی (وصال) داشته باشد؟

برداشت: ای باغبان و صاحب باغ‌، تو را (مغرور‌) و بی‌خبر از قضا و تقدیر خزان می‌بینم‌، وای بر روزی که گل‌های رعنا و دلکش تو را باد پاییزی ببرد.

برداشت: راهزن روزگار هرگز خواب نیست، پس از او احساس امنیت نکن! اگر امروز تو را نبرده است، مطمئن باش که فردا خواهد برد.

برداشت: در خیال خود و در شعر خود این همه لعبت زیبا به آرزو و هوس می‌آفرینم شاید صاحب‌نظری بیاید و این لعبت‌بازی را تماشا کند و بپسندد.

برداشت: دانش و بزرگی که در چهل سال بدین آورده ام را می‌ترسم که آن چشمان مست ببرد و غارت کند.

برداشت: بانگ گاو چه صدایی دارد؟ فریب مخور! سامری نیرنگ‌باز کیست که بر ید بیضا پیروز شود؟ (اشاره است به داستان گوساله‌ای که سامری از زر (سمبل پول) ساخت و صدایی از او بر‌می‌خواست (سمبل جادو و نیرنگ) و به بنی‌اسراییل گفت «خدای شما و موسی این است» در حالیکه دروغ می‌گفت و آن خدای موسی نبود.)

برداشت: جام مینایی و زلال‌ می، از دلتنگی و انده جلوگیری می‌کند آن‌را یک لحظه از دست فرو مگذار وگر نه سیل غم تو را با خود می‌برد

برداشت: راه و جاده عشق اگر‌چه پر‌خطر و پر از کمان‌دار است؛ ‌(شجاع باش و برو) زیرا هر کسی که با دانایی این راه را بپیماید بر دشمنان پیروز خواهد شد.

برداشت: حافظا.. اگر چشم شوخ یار از تو جانت را خواست، تردید مکن و خانه دل را از هرچه غیر اوست پاک کن و بگذار تا ببرد.