غزل شمارهٔ ۱۲۷

برداشت: چهره‌ی تو آن‌قدر درخشان است که حتی نور ماه را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و زیبایی تو به قدری فوق‌العاده است که هیچ گلی نمی‌تواند با آن رقابت کند.

برداشت: منزل اصلی و مأمن وجود من در گوشه ابروی توست و هیچ‌جا برای من زیباتر و دلنشین‌تر از این مکان نیست، حتی در برترین جایگاه‌ها نیز چنین آرامشی وجود ندارد.

برداشت: تا چه اندازه زیبایی صورت تو می‌تواند با غم قلب من بازی کند، آیا تو نمی‌دانی که تحمل کردن ناله و آه برای من دشوار است؟

برداشت: نرگس با لطافت و زیبایی خود توجه تو را جلب کرده و حالا که به تو نزدیک شده، چشم‌های عاشقانه‌اش دیگر حوصلۀ ادب و احترام را ندارند.

برداشت: دیدم که چشمان دل‌سیاهم به هیچ‌کس آشنا نگاه نمی‌کند و بی‌اعتناست.

برداشت: رطل‌: جام و پیاله شراب.

برداشت: خاموش بمان و دردهایت را در دل نگه‌دار، زیرا آن دل حساس و لطیف تحمل شنیدن صدای فریاد تو را ندارد.

برداشت: برو و اگر دلت می‌خواهد برای اینجا تلاش کنی، باید با تمام وجود و سختی‌ها روبرو شوی. هر کسی که لایق ورود به این مکان نیست، بهتر است که نرود.

برداشت: تطاول‌: درازدستی‌، جور‌، بیداد.

برداشت: اگر حافظ برای تو سجده کند، به عشقش ایرادی نگیر، ای معشوق، زیرا او گناهی ندارد.