غزل شمارهٔ ۱۲۶

برداشت: زندگی بدون زیبایی محبوب، هیچ جذابیتی برای کسی ندارد. هر کسی که این زیبایی را ندارد، واقعاً هیچ چیزی برای زندگی ندارد.

برداشت: من با هیچ‌کس نشانی از آن دلبر نداشته‌ام، یا من خبر ندارم یا او نشانه‌ای از خود ندارد.

برداشت: هر قطره‌ی شبنم در این مسیر، مانند دریایی از آتش و احساسات عمیق و سوزان است. افسوس که این راز و معما قابل توضیح و فهم نیست.

برداشت: ای راهنما، کاری نکن که موقعیت آرامش و راحتی را از دست بدهیم، چون این مسیر پایان و حدی ندارد و ادامه خواهد داشت.

برداشت: آواز ساز خمیده تو را به خوشی دعوت می‌کند، پس به نصیحت‌های پیران گوش کن که هیچ ضرری برایت ندارد.

برداشت: ای دل، از آن آدمِ محتسب یاد بگیر که چگونه بی‌پروا زندگی کنی؛ او مست است و هیچ‌کس نمی‌کوشد در حق او به بدی قضاوت کند.

برداشت: وضعیت ثروت و دارایی قارون، که روزگاری در اوج بود، اکنون به باد رفته است. این را برای دل خود به خاطر بسپار تا هیچ ثروتی در دل پنهان نکنم.

برداشت: اگر‌ محافظِ تو ادعای عاشقی و دلبستگی به تو می کند، تو اسرار عشق و عاشقی ات را به او نگو، زیرا او رازهای تو را فاش میکند و به همه می گوید.

برداشت: هیچ کس در دنیا بنده‌ای مثل حافظ ندارد، چرا که تو شاهی و هیچ کس در جهان مثل تو نیست.