غزل شمارهٔ ۱۲۵

برداشت: در این بیت به زیبایی و جذابیت اشاره شده است. شخصی که بنده و عاشق زیبایی است، باید به زیبایی واقعی توجه کند، نه به ظواهر و مانند آنها. در واقع، او باید به درون و عمق وجود شخص یا چیز زیبایی که می‌بیند، توجه کند.

برداشت: روش و زیبایی حور و پری هرچقدر هم که نرم و دلپذیر باشد، اما زیبایی و لطافت واقعی متعلق به فرد دیگری است که فراتر از آن‌هاست.

برداشت: ای گل خندان، به من توجه کن و اشک‌های من را ببین، زیرا این اشک‌ها به خاطر امیدی است که به دیدار تو دارم و مانند جویبارِ زلالی است که به خاطر تو جریان دارد.

برداشت: کسی که از تو خوب بگوید، چه کسی است؟ در آنجا که خورشید هم سوارکاری ندارد که افسار را در دست بگیرد.

برداشت: دل من به وضوح نشان داد که با جمله‌هایم تو را قانع کرده است. آری، سخن عشق نشانه‌ای دارد که آن را می‌توان به راحتی فهمید.

برداشت: زیر پلک و ابروی تو، زیبایی‌ای وجود دارد که باعث می‌شود حتی ماهرترین تیراندازان هم در تیرکشی خود شکست بخورند.

برداشت: در مسیر عشق، هیچ‌کس به‌طور قطع به رازهای درونی دیگری دسترسی ندارد و هر فرد بر اساس افکار خودش، دربارهٔ دیگران نظر و گمانی دارد.

برداشت: در کنار کسانی که در میکده زندگی می‌کنند، هر حرف و نکته‌ای زمان و مکان خاصی دارد و نشانه‌ای از بزرگی و کرامت آن‌هاست.

برداشت: پرنده‌ی هوشمند در باغش کسی را نمی‌پذیرد، چرا که هر فصل زیبایی که می‌آید، پایانی تلخ به دنبال دارد.

برداشت: مدعی نگوید که حافظ تنها به زبانی خاص محدود است، چرا که قلم ما هم می‌تواند نکته‌ها و فنون ویژه‌ای را به تصویر بکشد.