غزل شمارهٔ ۱۲۴

برداشت: آن‌کسی که غالیهٔ خوش‌بو عاشق سنبل زلفش گشته، باز با عاشقانش ناز و عتاب آغاز کرد.

برداشت: به عاشق و کشته خود توجه نمی‌کنی و همچون باد می‌گذری؛ چه‌توان کرد؟ عمرم است و به‌شتاب می‌گذرد.

برداشت: ماه چهره‌ی او در کنار زلف سیاهش همچون خورشید در پیش ابر سیاه می‌درخشد

برداشت: چشمم همچون جویی روان گشته تا سرو قامت زیبای تو را آبیاری کند.

برداشت: غمزه گستاخ تو که خون مرا می‌ریزد پیروز بادا که فکر درستی در سر دارد.

برداشت: در مقایسه با آب حیات که لب دوست دارد، بی‌شک خضر به سراب رسیده‌است.

برداشت: چشم مستت قصد جگر مرا کرده، گویی ترک مستی‌است که میل کباب کرده‌است.

برداشت: جان بیمار من از تو روی سؤال ندارد؛ خوشا بیماری که از یارش جوابی دارد.

برداشت: چشم مست او کی به حافظ توجه می‌کند وقتی که در هر گوشه و غمزه‌ای عاشقی دارد؟