غزل شمارهٔ ۱۲۳

برداشت: مطرب عشق‌، عجب خوش‌صدا و خنیاگر ماهری است که هر آهنگ که می‌زند به‌جایی راه دارد.

برداشت: (آرزو دارم) دنیا از عاشقان خالی نشود زیرا دنیا با عاشقان خوش و فرح‌بخش است.

برداشت: پیر و مرشد دائم‌الخمر ما اگرچه پول و مقام ندارد اما خدایی خطاپوش و بخشنده دارد.

برداشت: دل مرا گرامی بدار زیرا اگرچه یک مگس است که به‌هوای قند تو آمده‌، اما در اثر این عشق‌، همچون هما باشکوه گشته‌است.

برداشت: اگر پادشاهی از همسایه گدای خود حالی بپرسد، از عدالتش دور نیست.

برداشت: اشک خونین خود را به پزشکان نشان دادم؛ گفتند: درد عاشقی است و دوای آن بسیار جگرسوز و دردآور است.

برداشت: راه ستم غمزه را در پیش مگیر که هر کار خوب پاداشی و هر کرده بد مجازاتی دارد.

برداشت: چه زیبا گفت آن زیباروی ترسازاده باده‌پرست وقتی‌که گفت: به‌شادی روی آدم‌های باصفا بنوش!

برداشت: پادشاها! حافظ درگاه‌نشین تو فاتحه خواند و از زبان تو دعای خیری طلب می‌کند.