غزل شمارهٔ ۱۲۲

برداشت: هرکسی که از اهل ایمان [و دین خداوند و اعتقادات] طرفداری و حمایت کند [طرفشان را بگیرد]، خداوند او را در تمامی لحظات از بلا و درد محافظت و دور خواهد کرد.

برداشت: من تنها با خدا از دوست سخن می‌گویم، چرا که او آشنای واقعی است و می‌تواند کلام آشنا را حفظ کند.

برداشت: ای دل، زندگی را به گونه‌ای بگذران که اگر روزی پایت لغزید و خطایی کردی، فرشته‌ای که مراقب توست برایت دعا کند و با همان دعا تو را از لغزش بازدارد

برداشت: اگر دوست داری معشوق به پیمان عشق وفادار باشد ، تو نیز رسم وفا را نگاه دار یا سر رشته عشق را رها نکند تا او هم نگه دارد . در ضمن استاد بهاالدین خرمشاهی در کتاب حافظ حافظه ماست معتقد است این بیت به آیه (فاذکرونی اذکرکم ۱۵۲ بقره) اشاره دارد

برداشت: سؤال می‌کنم که اگر نسیم برومند بر سر آن زلف بیفتد و دل مرا ببیند، از روی لطف به او بگوید که کجا باید بماند.

برداشت: وقتی از او خواستم که دل مرا مراقبت کند، چه پاسخی داد؟ از منِ ناتوان چه برمی‌آید؟ فقط خدا خودش نگه‌دارنده است.

برداشت: تمام وجودم را [جان و مال و احساسات و قلبم] فدای آن کسی می کنم که به پیمان محبت و وفاداری بین یار پایبنده باشد.

برداشت: چینِ غبار راهت کجاست تا حافظ یادگاری از نسیم صبحگاهی ثبت کند؟