غزل شمارهٔ ۱۲۱

برداشت: هر کسی که دلش در پی عشق و محبوب واقعی باشد، سعادت و خوشبختی همراه اوست و ثروت و نعمت در کنار او خواهند بود.

برداشت: حریم عشق بسیار بالاتر از عقل و درک انسان است؛ تنها کسی می‌تواند به آن درگاه نزدیک شود که روحش را در دست داشته باشد و از عشق واقعی برخوردار باشد.

برداشت: دهان باریک و خوشگوار او، آیا به راستی مانند سرزمین سلیمان است که نشانه‌ی زیبا و درخشانش، دنیا را زیر سلطه و کنترل خود دارد؟

برداشت: لب‌های زیبایش به رنگ لعل و خطش به سیاهی مشک است. وجودش مانند آتش دل‌انگیز و دیگری جذاب است. من به معشوق خود می‌بالم که زیبایی‌اش هم این خصوصیات را دارد و هم آن‌ها را.

برداشت: به خاطر ضعف و نیازمندی من نگاه نکن، زیرا در کنار افراد ضعیف و بی‌چیز، کسانی هم هستند که در جشن و شادی‌ها، فقیرانی را به عنوان مهمان و رفیق خود دارند.

برداشت: وقتی بر روی زمین هستی و زندگی می‌کنی، از این فرصت استفاده کن؛ زیرا سختی‌ها و ناتوانی‌ها در زیر زمین و در اعماق زندگی بسیار وجود دارد.

برداشت: خیر و برکت زندگی و نعمت‌های آن ناشی از دعا و درخواست‌های افراد مستمند است. در واقع، آیا می‌توان انتظار داشت که کسی که از به دست آوردن نعمت‌ها شرم دارد، از این دعا و درخواست‌ها بهره‌ای ببرد؟

برداشت: باد Beauty از عشق من پیغامی به آن معشوق زیبا برسان و به او بگو که بزرگترین پادشاهان چون جمشید و کیخسرو، در برابر من همچون نوکر و خدمتگزارند.

برداشت: اگر او بگوید که عاشق فقیری مقل حافظ نمی‌خواهد، به او بگویید که سلطان هم گدایی همنشین خود دارد.