غزل شمارهٔ ۱۱۹

برداشت: دلی که آیینه شاهی گشته‌است و خود جام جم گشته، اگر زمانی خاتم شاهی از او گم شود؛ چه کم دارد و چه غم دارد؟

برداشت: گنج دل را به گدایان حیله‌گر مسپار؛ آن‌را به زیبا و شاه‌منشی بده که قدرش را بداند.

برداشت: هر درختی نمی‌تواند سختی پاییز را تحمل کند؛ بندهٔ بلند‌نظری و همّت سرو هستم که رهرو این مرام است.

برداشت: فصل باده‌نوشی رسید؛ فصلی که می‌گساران با چشم‌های خمار‌، سکه‌هایشان را در پای قدح باده می‌نهند. (شش‌درهم دارد: یعنی هرکس حداقل را دارد و می‌تواند باده بخرد)

برداشت: اگر از پول و زر برای خریدن باده دریغ کنی، آدم دانا و عاقل تو را به‌صد عیب متهم می‌کند.

برداشت: درباره سرّ غیب و رازهای غیب حرف مزن و قصه مگو؛ کیست که می‌تواند ادعا کند که بدان راز، آگاه گشته است؟

برداشت: من که هزار لاف از «تجرّد» می‌زدم از وقتی که عطر زلف تو را شنیده‌ام، صد دلبستگی پیدا کرده‌ام. (تجرّد و شغل از اصطلاحات صوفیانه است)

برداشت: از چه‌کسی آرزو و مراد دلم را بخواهم؟ زیرا دلدار و محرمی نیست که فهیم و آگاه باشد و سخاوتمند.

برداشت: از حافظ چه سود می‌رسد؟ زیرا ما خدا طلبیدیم و او بتی زیبارو دارد!