غزل شمارهٔ ۱۱۷

برداشت: تا دل ما به تو مشغول است هوای چمن و گلزار نمی‌کند زیرا همچون سرو که پای‌بسته است پایبند عشق تو است و همچون لاله که داغدار است هواخواه توست.

برداشت: به زیبایی گوشه و اشاره ابروی کمان‌ابرویان توجه نمی‌کنیم تا در میان گوشه‌گیران و افتادگان تو، از جهان و کار جهان فارغ شده‌ایم.

برداشت: از دست بنفشه خشمگین هستم که زیبایی زلف خود را با زیبایی زلف تو مقایسه می‌کند‌، این سیاه‌روی گستاخ چه ادعاهایی دارد!؟ (تاب دارم‌: بر‌آشفته هستم)

برداشت: به طرف چمن و گلزار رو و در آنجا ببین که لاله همچون خدمتکار شاه‌‌، جام در دست گرفته است. (ایاغ یعنی جام و پیاله شراب‌خواری)

برداشت: این راه‌، همچون بیابان‌، بی‌انتهاست و همچون شب‌، تاریک‌؛ تنها شمع روی و چهره زیبای تو می‌تواند راه را برایم روشن کند و راه را به من بنماید.

برداشت: من و شمع سوخته صبح‌، شایسته است که برای همدیگر بگرییم و بر درد هم بسوزیم زیرا تمام شب را سوختیم و یار به ما توجهی نکرد. (در اینجا شمع‌، تصویری از شمع‌هایی که در پای بت‌ها می‌سوزند را نیز منعکس می‌کند)

برداشت: جای دارد که همچون ابر بهمنی فراوان بگریم زیرا در چمن‌، بجای بلبل خوش‌خوان‌، زاغ آشیانه کرده است.

برداشت: دل دردمند حافظ قصد و هوس آموختن درس عشق دارد و هوس گشت و گذار و رفتن به باغ را ندارد.