غزل شمارهٔ ۱۱۶

برداشت: کسی که زیبایی و طرز نوشتار دوست را می‌بیند، به واقع کسی است که درک و بینش صحیحی دارد.

برداشت: مانند قلمی که به فرمان او سرِ اطاعت فرود آورده‌ایم، امید داریم که او ما را با تیغ به چالش نکشد.

برداشت: کسی که به وصالت همچون شمع نزدیک شده، مانند پروانه‌ای است که همیشه زیر تیغ توست و هر بار به شکلی جدید در خطر است.

برداشت: کسی به حضور و به پای‌بوس تو می‌رسد که همچون آستانهٔ در‌، سر خود را در قدم تو بنهد. (آستانه ، در اینجا یعنی قسمت پایین چارچوب در )

برداشت: از زهاد و عبادت‌های بی‌روح خسته‌ام، کاش باده‌ی ناب پیدا شود! چون بوی باده همیشه در بینی‌ام حس می‌شود.

برداشت: اگر از شراب چیزی نصیبت نیست، آیا این کافی نیست که تو را مدتی از وسوسه‌های عقل دور نگه می‌دارد؟

برداشت: کسی که همواره به تقوا و پرهیز‌گاری معروف بوده، اکنون قصد رفتن به میکده دارد.

برداشت: حافظ‌، دل‌‌ِ شکسته و داغدارش را به خاک خواهد بُرد همچون لاله که بر دلش داغ هوا و آرزویی مانده است.