غزل شمارهٔ ۱۱۵

برداشت: دوستی و محبت را در زندگی خود ریشه‌دار کن تا شادی و خوشبختی به ارمغان آورد. اما دشمنی و کینه را از خود دور کن، زیرا تنها درد و رنج به همراه خواهد داشت.

برداشت: هنگامی که به میکده می روی با رندان که از بزرگان آنجا هستند با احترام برخورد کن که سر کشی کردن در مقابل آنها و دعوا با آنها باعث می شود اگر اکنون سرخوش و مست هستی ، مستی از سر تو می‌پرد و خمار بشوی

برداشت: شبِ گفتگو را فرصتی ارزشمند بشمار، زیرا پس از زمان ما، روزگار به شدت تغییر خواهد کرد و بسیاری از شب‌ها و روزها خواهد آمد.

برداشت: خدایا در دل کجاوه دار یا ساروان لیلی که کجاوه اش مانند مهد ماه است بنداز که کجاوه را به سمت مجنون ببرد و سری به او بزند

برداشت: بهار زندگی را انسان باید غنیمت بشمارد، زیرا این باغ هر سال به زیبایی گل‌ها و پرندگان، روزهای شاداب و سرزنده‌ای به همراه می‌آورد.

برداشت: به خدا سوگند که دل شکسته‌ام آرام و قرار ندارد. با زلف‌های تو بگو تا لعل نوشین را به زودی آرامش ببخشد.

برداشت: در این باغ، خداوند می‌خواهد که حافظ با سن و سالی بالا بر لب جویی نشسته و در کنار او درخت سروی قرار بگیرد.