غزل شمارهٔ ۱۱۴

برداشت: اگر تو نگاهی به جایگاه ما بیندازی، ممکن است شانس بزرگی در زندگی ما رخ دهد و به اوج سعادت دست یابیم.

برداشت: از خوشحالی کلاه خود را به هوا می اندازم، اگر تصویری از چهره تو بر روی جام ما بیفتد.

برداشت: در شبی که ماه مورد نظر از افق ظهور می‌کند، نورش به سقف خانه‌ی ما می‌تابد.

برداشت: در حالی که حتی باد اجازه‌ی ورود به جایگاه بالای  تو را ندارد،  من( من ضعیف) چه جوری میتونم برای عرض سلام خدمت برسم.

برداشت: وقتی که جانم را فدای لبانش کردم، در خیال خود می‌پروراندم که شاید قطره‌ای از آب زلال او به کام ما برسد.

برداشت: خیال زلف‌های تو می‌گوید که جان خود را قربانی نکن، زیرا از این شکار، بسیاری به دام ما خواهند افتاد.

برداشت: از ناامیدی فاصله بگیر و به تلاش ادامه بده، چون ممکن است که شانست به تو روی آورد و به آرزوهایت برسی.

برداشت: بیت شماره 3: [شبی که ماه مراد از افق بخت سر بزنذ]، شاید پرتو نوری بر بام ما بیافتد.