غزل شمارهٔ ۱۱۳

برداشت: بنفشه دیروز به گل گفت و با ناز و زیبایی اشاره کرد که زیبایی و جذابیت من به خاطر موهای آن شخص خاص است.

برداشت: دل من مثل یک گنجینه‌ی پر از رازها بود، اما تقدیر آن را بست و کلیدش را به افرادی سپرد که به دل‌ها اهمیت می‌دهند.

برداشت: با حالتی شکسته و ناامید به درگاه تو آمدم، چرا که تو همانی هستی که با لطف و مهربانی‌ات، نشانه‌ای را نشانم دادی تا به شفا برسم.

برداشت: او به خوبی زندگی می‌کند و دلش شاد است و خاطرش خوش است، چرا که به یاری کسی که به کمک نیاز داشته، شتافته است.

برداشت: به دنبال درمان خود برو ای کسی که نصیحت می‌کنی، چرا که نوشیدنی و معشوقه‌های لذت‌بخش به کسی آسیب نزده‌اند؟

برداشت: زمانی که من در رنج بودم و از رقبای خود می‌شنیدم که به من حسرت می‌خورند، متوجه شدم که حافظ، یعنی منِ فقیر، چه جان باختگی را تجربه کرده است.