غزل شمارهٔ ۱۱۲

برداشت: کسی که به چهره‌ات زیبایی مانند گل و نسرین بخشید، می‌تواند برای منِ بیچاره صبر و آرامش به ارمغان آورد.

برداشت: کسی که به تو یاد داده که چگونه موهایت را بلند کنی، می‌تواند به من که در غم هستم، هم لطف کند و یاری برساند.

برداشت: من در همان روز که فرهاد از عشق شیرین مایوس شد و دل شیدای خود را به او سپرد، دیگر امیدی به عشق نداشتم.

برداشت: اگرچه گنج و ثروت ممکن است وجود نداشته باشد، اما قناعت و بی‌نیازی همیشه باقی است. کسی که ثروت را به شاهان می‌بخشید، به نیازمندان هم کمک می‌کند.

برداشت: جهان به خاطر زیبایی‌های ظاهری‌اش مانند یک عروسی شاد و پر زرق و برق به نظر می‌رسد، اما هر کسی که به این زیبایی‌ها وابسته شود، عمر و زندگی‌اش را برای آن صرف می‌کند.

برداشت: از این به بعد، دست من و دامن سرو و لب آب، به ویژه حالا که نسیم بهاری خبر آمدن فروردین را آورده است.

برداشت: دل حافظ از درد دوری تو به شدت رنج می‌کشد و از غم روزگار به شدت خونین شده است، ای خواجه قوام‌الدین، این را به تو می‌گوید.