غزل شمارهٔ ۱۱۱

برداشت: چهرهٔ تو هنگامی که در آینهٔ شیشه‌ای انعکاس یافت، عارف از خوشحالی و شادی ناشی از شراب به آرزویی بی‌فایده گرفتار شد.

برداشت: زیبایی چهره تو با یک لحظه که در آینه نمایان شد، این تصویرها در دنیای خیال به وجود آمدند.

برداشت: این همه تصویر از شراب و نقوش زیبا، نشانه‌ای از درخشندگی چهره‌ی ساقی است که در جام دیده می‌شود.

برداشت: دغدغه و احساساتی که در عشق وجود دارد، باعث شده تا راز و درد آن عشق به زبان دیگران بیفتد و عمومی شود. این نشان می‌دهد که چقدر عشق می‌تواند حساس و خصوصی باشد و گاهی به طور ناخواسته، اسرار آن به دیگران منتقل می‌شود.

برداشت: من خودم به خانه‌ی خراب‌ها نرسیدم، بلکه این سرنوشت و نتیجه‌ای است که از ابتدای زمان برای من مقدر شده بود.

برداشت: چه باید کرد اگر کسی نتواند از دایرهٔ زمان بیرون برود؟ هر کس که به دام گردش روزگار گرفتار شود، نمی‌تواند خود را آزاد کند.

برداشت: دل من به خاطر زلف‌های تو به چاه اندوهی پیوسته و وقتی از آن چاه خارج شد، در دام عشق تو گرفتار شد.

برداشت: ای دوست، حالتی پیش آمده که در مکان مقدس صومعه، دوباره تو را می‌بینم و کار ما، به زیبایی چهره ساقی و لب جام، مرتبط شده است.

برداشت: در مقابل غم او باید با شادی و سر زندگی جلو رفت، زیرا کسی که به دست او کشته شده، در نهایت به سرنوشت نیک و خوبی می‌رسد.

برداشت: هر لحظه‌ای که او با من، دل‌سوخته و ناتوان، صحبت می‌کند، لطف و محبت جدیدی دارد. به این گدا نگاه کن که چقدر شایسته‌ی پاداش و بخشش است.

برداشت: در محفل صوفیان که همه با هم رفیق و اهل تماشا هستند، تنها حافظِ دل‌شکسته است که به خاطر عشق و دردش، نام خود را در میان آنان نیکو نساخته و بدنام شده است.