غزل شمارهٔ ۱۱۰

برداشت: در سال‌های پیری، شور عشق دوران جوانی در سرم افتاد( یا عشق معشوق جوانی در سرم افتاد و عاشقش شدم) و آن رازی که در قلبم پنهان کرده بودم، آشکار شد.

برداشت: هوا‌گیر‌: پروازی‌ || هوسی‌، آرزوخواه.

برداشت: افسوس که از آهوی زیبا و دلربای سیاه چشمی، به خاطر عشق و دردش، خون دل بسیار به وجودم ریخته شده است.

برداشت: هر نخی که در دست نسیم صبحگاهی افتاده، از مسیر خاکِ سرسوی کوی شما عبور کرده است.

برداشت: چشمان تو به قدری زیبا و تند است که باعث می‌شود دل‌های زیادی از عشق تو جان بسپارند و در کنار یکدیگر قرار بگیرند.

برداشت: ما در این مکان پرچالش به اندازه کافی تجربه کسب کرده‌ایم و می‌دانیم که هر کس که وارد برزخی از سختی‌ها شود، سرانجام به زمین می‌افتد.

برداشت: اگر جان سنگ سیاه هم فدای چیزی شود، باز هم با ذات اصلی‌اش تغییر نمی‌کند، چه‌بسا که ذات ناپاک، هرگز به چیزی خوب و با ارزش تبدیل نمی‌شود.

برداشت: حافظ به زیبایی و جذابیت زلف‌های معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی و دلربایی به قدری تأثیرگذار است که فردی که روزی بر آن تکیه داشت، حالا خود دچار غم و مشکلات شده است. این نشان‌دهنده تغییر حال و روز افراد و چگونگی تأثیر عشق و زیبایی بر زندگی انسان‌هاست.