غزل شمارهٔ ۱۰۷

برداشت: زیبایی تو همیشه در اوج است و چهره‌ات هر سال مانند گل لاله می‌درخشد.

برداشت: در ذهنِ ما هر روز خیالِ عشق تو وزش دارد و مانند بادی که همیشه در حال افزایش است.

برداشت: هر درخت سروی که به چمن بیفتد، باید در برابر قامت تو سرنگون شود.

برداشت: چشمی که نتواند به زیبایی تو خیره شود، مثل اشکی است که از غم داغی در دل، غرق خون شده است.

برداشت: چشم تو به خاطر دلربایی، همچون جادوگری مهارت دارد.

برداشت: هر جایی که دل‌های عاشق وجود دارد، به خاطر غم تو در حال بی‌قراری و ناآرامی هستند.

برداشت: هر کدام از زیباترین دلبران جهان، در مقایسه با زیبایی‌ات مثل نان در برابر باد است.

برداشت: هر کسی که دلش از عشق تو خالی باشد، نباید حلقه‌ی ارتباط و پیوند با تو را داشته باشد.

برداشت: عشق و زیبایی تو، جان و زندگی حافظ است و دوری تو از مردم پست و بی‌ارزش، به مانند حرکتی نیکوست.